25 jaar moederschap: klein leed in tijden van corona mei03

25 jaar moederschap: klein leed in tijden van corona...

Een kwart eeuw klinkt al bijna als een eeuwigheid. Toch staan veel gebeurtenissen uit die eerste dagen van mei in 1995 in mijn geheugen gegrift. Of is het eigenlijk maar één gebeurtenis? De geboorte van onze oudste zoon. Ik was eigenlijk pas in de derde week van mei uitgerekend, maar in Brussel vond mijn gynaecoloog dat onze kleine erg hard groeide. Dus raadde zij aan de bevalling bij 37 weken in te leiden. Er was eerder al eens twijfel geuit of ik eigenlijk niet al wat langer zwanger was, dat hoofdje was toch wel erg groot. Ik antwoordde dan dat ik zeker was van de laatste dag waarop ik ongesteld was geworden en ook heel zeker wist wie de vader van mijn kind was. Iemand met een buitengewoon groot hoofd. Het verhaal over die zoektocht naar ‘a hat for a cow or what?’ zal ik bewaren voor een andere keer. Op maandagavond 1 mei werd ik verwacht in het ziekenhuis, om half twaalf. Er werd me verteld dat het zou kunnen dat de medicatie om de bevalling op gang te helpen niet zouden werken. Peter moest dus ook maar gewoon thuis afwachten. Maar toen om 3 uur ’s nachts de weeën begonnen, zeurde ik net zolang aan ieders hoofd totdat ze hem belde. Ik dacht: weeën zijn begonnen, ik krijg dadelijk een kind en ik wist dat hij er graag bij zou willen zijn. Het liefst zelf de navelstreng wilde doorknippen. Het liep anders. In vroege ochtend verdwenen de weeën, toen de gynaecoloog kwam werd zij kwaad op de verpleging die niet adequaat had gereageerd. We begonnen opnieuw. En weer kwamen er weeën. Dit keer was ik iets meer op mijn hoede, maar toen ze steeds heftiger werden en ons de rest van de...

Een jaar later…...

Ik kon eerlijk gezegd geen originele titel verzinnen. Dit is het gewoon. Het is vandaag een jaar later. De afgelopen tijd spookte het af en toe door mijn hoofd: een jaar geleden waren we hier, deden we dat. Happy memories aan een fantastisch mooie vakantie. Prachtige landschappen, allerlei dieren zoals olifanten, giraffes, leeuwen, nijlpaarden, krokodillen en diverse kleurrijke vogels. En dan vergeet ik er geheid nog wat. En natuurlijk goed gezelschap van mijn zus en zwager. Maar op de achtergrond zeurt dan ook af en toe dat stemmetje dat me dan weer herinnert aan de gebeurtenissen op 14 november 2018. Nu een jaar geleden. Hoe letterlijk mijn leven op zijn kop werd gezet. Een jaar later ben ik wel hersteld en toch ook een beetje veranderd. Ik probeer te genieten van al het goeds in mijn leven. Mijn lief, mijn kinderen, mijn zussen en vrienden en vriendinnen. Leuk en zinvol werk, met ook leuke collega’s. Ik probeer anderen te helpen. Zoals wij vorig jaar in de ‘middle of nowhere’ hulp kregen van onbekenden. Mensen die niet wegkeken, mensen die naast hun dagelijks werk extra hulp gaven en mij houvast boden. Wat is gebleven is de – bijna – onbewuste schrikreactie als ik een foto zie van een auto op zijn kop. Of zelfs als ik in een boek (type lekkere Engelse detective – dus niks diepgaand of zo) lees hoe een van de hoofdpersonen een auto-ongeluk krijgt, over de kop gaat en ondersteboven komt te hangen en dan ook denkt: ik moet eruit voordat de auto in de fik vliegt. Hij heeft wel de tegenwoordigheid van geest om de contactsleutel om te draaien, maar goed het is dan ook een politieagent. Hij heeft ook niet keihard staan gillen. Althans zo beschrijft de auteur het...

Halverwege mijn rondje om de zon aug13

Halverwege mijn rondje om de zon...

13 augustus is altijd een bijzondere dag. Een half jaar na mijn verjaardag. Na vandaag definitief op weg naar de volgende. Ik kijk graag vooruit. Meestal noem ik bij mijn leeftijd het komende getal. Zeker na half augustus. Dit keer is het ook de dag voor… negen maanden na de crash. Op woensdag 14 november kwam er een onverwacht einde aan onze – geweldig leuke – vakantie in zuidelijk Afrika. Na bijna vier weken trekken door Botswana en Namibië, samen met mijn zus en zwager – en natuurlijk mijn lief – in ruige auto’s over nog ruigere wegen, door rivierbeddingen, over nauwelijks begaanbare rotsachtige geitenpaadjes, vonden wij bijna ons Waterloo op een grindweg. Zes kilometer voor de grens met Zuid-Afrika. Ik heb er al eerder over geschreven. Soms vergeet ik het zelf een beetje en kom ik ineens de foto’s weer tegen. Altijd even slikken. Want wat zijn we er goed uitgekomen. Een heel regiment bewaarengeltjes op onze schouders. En zoveel mensen die ons hielpen. Direct ter plekke. Jacco en zijn mannen die aan kwamen rijden met dekens en iets te drinken, die de hulpdiensten al hadden gewaarschuwd, die hielpen onze spullen veilig te stellen en uiteindelijk ook de auto. Maar toen waren wij al op weg naar het ziekenhuis. Negen maanden is een behoorlijke tijd. In die 40 weken kan een enkele eicel uitgroeien tot een mensenkind dat kan ademen en schreeuwen, en drinken, poepen en plassen. Je kunt in die tijd ook grotendeels herstellen van een drievoudige salto met schroef. Niet bedacht, het overkwam me gewoon. Mijn linkerschouder is nog niet 100%. Maar de pijnscheuten zijn verdwenen. Ik kan alweer mijn bh-bandje aanraken en ook het dekbed van me afgooien. Op mijn linkerzij rollen en slapen lukt nog niet, maar daar valt...

Na 267 dagen weer eens samen op de fiets gestapt jul08

Na 267 dagen weer eens samen op de fiets gestapt...

We waren in 2017 zo voortvarend van start gegaan. terug in Leiden wilde ik het fietsen niet opgeven. En dan bedoel ik niet het vervoer van A naar B, maar gewoon voor de lol een stukkie toeren. Op onze uit Houston meegebrachte racefietsen. Voor de goede orde we zijn beide geen racemonsters, maar we houden wel van een beetje doortrappen en zijn goed op elkaar afgestemd wat betreft tempo en duur. Het begon in september 2017 met de van Dam-tot-Damfiettocht, ik zag het staan en werd enthousiast van het idee om door de IJ-tunnel te mogen fietsen, wat normaal niet mag.  De tocht was op 17 september, daags voor de verjaardag van mijn lief. Ik vond het wel een beetje lastig om dan weg te zijn, dus besloot ik hem een startbewijs cadeau te doen. Wat later een vriendin van mij de onbetaalbare uitspraak ontlokte: ‘Ik hoef geen cadeautjes dit jaar voor mijn verjaardag.’ Maar we mochten wel bij hen in Amsterdam overnachten. We deden mee aan de langste afstand van 150 en kwamen door schilderachtige plaatjes met nog schilderachtiger brugjes, molentjes en weggetjes. En dan een naam als de Hollands Kroon. Het smaakte naar meer. In het nieuwe jaar begon de voorbereiding op onze terugkeer naar Houston voor de MS150. Van Houston naar Austin in twee dagen, zo’n 170 mijl. Het hangt een beetje af van je startpunt en of de route door het park open is. Prachtige tocht, fantastisch weer. Geweldig om ‘oude’ vrienden weer te ontmoeten. Het smaakte nog steeds naar meer. De zomer van 2018 trainden we door. Op de fiets naar familie in Noord-Holland, 80 km heen en dan met de train terug. Altijd goed voor bewonderende blikken. En toen in september wederom de van Dam-tot-Damfietsttocht. Er dreigde regen,...

63 jaar geleden zeiden ze ja mei29

63 jaar geleden zeiden ze ja...

Op 29 mei 1956 zeiden Gerard van Bakel en Koos Sprengers ja tegen elkaar. Een simpel woord, maar voor mij met grote gevolgen. Het zou nog tien jaar duren voordat ik werd geboren, maar zonder dat eerste woordje was het nooit wat geworden. Een vreemde gewaarwording het huwelijk van je ouders. Waren ze gelukkig met elkaar? Nog steeds verliefd? Of was die roze wolk allang vervlogen en bleven ze bij elkaar uit gewoonte en voor de kinderen. Ik weet het niet. En als ik nu terugkijk op mijn leven met hen, zou ik er ook niet zomaar een uitspraak over durven doen. Ik heb het in ieder geval nooit aan ze gevraagd. Ik was geen ‘vriendjes’ met mijn ouders. Ze waren er gewoon, een soort statisch gegeven. Een ijkpunt. Mijn ouders. Zonder hen was ik er niet geweest dat is een ding dat zeker is. En ik voelde me zeker niet verwaarloosd of niet geliefd. Ik had natuurlijk wel eens fantasieën dat ik eigenlijk geadopteerd was, maar dat was meer het gevolg van boeken die ik op dat moment las en waar ik me in mee liet slepen, dan echt een gevoel van er niet bij horen in het gezin. En ik lijk ook teveel op mijn zussen om te worden aangezien voor een vondeling. Pas toen ik zelf kinderen kreeg vroeg ik me wel eens in verwondering af of mijn moeder net zo instantaan zoveel van mij had gehouden de eerste keer dat ze me vasthield als ik ervoer toen ik mijn oudste zoon in mijn armen gelegd kreeg. Het is nu 29 mei 2019, de zon schijnt. Ik weet dat het 63 jaar geleden ook een mooie dag was. Al was het alleen maar omdat die dag de fundering voor mijn bestaan...